ZEVEN AVONDEN, NUL OPEN DEUREN

De Abdij in Oldenzaal zou een plek voor iedereen zijn. Een ontmoetingscentrum waar je binnenloopt, een kaartje legt, een breinaald opsteekt of je gewrichten in een tai-chi-houding wringt. Nu blijkt: voor iedereen, behalve voor wie er iets wil dóen.

Op dinsdag en donderdag mag de buurt langskomen. De andere dagen is De Abdij gereserveerd voor geïndiceerde dagvoorziening. Dat klinkt als zorg, en zorg is belangrijk. Maar sinds wanneer is zorg een excuus om de deuren verder dicht te doen?

Want hier wringt de schoen: er zijn zeven avonden in de week. Zeven. Overdag is er dagbesteding, prima. Maar 's avonds gaan de lichten uit, de deuren op slot, en de eenzaamheid naar binnen. Juist dan zou De Abdij open moeten zijn. Juist dan wil je een tafel, een stoel, een kaartspel en iemand die de deur van het slot haalt.

CDA-raadslid Ton Olde Weghuis noemt het „doodzonde". Het is erger: het is een stille sluiting. Geen bord op de deur, geen besluit, geen kop. Alleen een groep die het maar uitzoekt en verdwijnt.

Zeven avonden. Waarom niet een paar avonden open? Drie? Vier? Het kost geen miljoen, alleen een sleutel en wat wil. Eenzaamheid bestrijd je niet met een rapport, maar met een open deur.

En die staat nu dicht.