ZESTIG METER TOREN, DUIZEND JAAR GEHEIM

Ergens onder de vloer van de Sint-Plechelmusbasiliek, vlakbij de fundering van die imposante toren uit 1240, ligt volgens de overlevering een schat begraven. Gouden relieken, afkomstig uit het 8e-eeuwse Rome, zouden daar in de aarde zijn achtergelaten door de heilige Plechelmus zelf.

Het klinkt als een spannende speurtocht, maar de werkelijkheid is weerbarstiger. Het enige tastbare bewijs is een minuscuul goudplaatje dat in 1945 in Sint Odiliënberg werd gevonden. Niet in Oldenzaal. En ondanks alle geruchten, archeologische opgravingen en nieuwsgierige blikken, blijft de Plechelmus zwijgen.

Maar misschien is dat precies de kracht van het verhaal. De schat hoeft niet gevonden te worden om te bestaan. Hij leeft in de hoofden van de Oldenzalers, in de verhalen die worden doorverteld bij een biertje op de markt, in de ogen van kinderen die tijdens een schoolreisje stiekem tegen de kerkmuur luisteren.

De toren staat er nog, zestig meter hoog, onverstoorbaar. Hij heeft eeuwen van oorlog, brand en verbouwingen overleefd. En hij bewaart zijn geheim als een trouwe wachter.

Misschien is het maar goed ook. Want zolang de schat niet gevonden wordt, blijft het verhaal leven. En een verhaal dat leeft, is meer waard dan al het goud van de wereld.