‘PAST BIJ OLDENZAAL’ - DRIE WOORDEN, MAAR WAT LIGT ERONDER ?

Wethouder Bouwman verdient een compliment. Waar zijn voorganger strandde in commotie, kiest hij voor rust, voor overleg, voor het weghalen van de stippellijnen die zoveel stof deden opwaaien. Dat vraagt moed – of in ieder geval wijsheid.

En toch: als hij zegt “we moeten groeien op een manier die bij Oldenzaal past”, dan klinkt dat heel geruststellend, maar ook heel voorzichtig. Want wat is die manier nu precies? Oldenzaal is een stad met een dorpshart, een groene jas en een eigen trots.

Dat hoeft niet te veranderen. Maar groeien is nooit zonder schuring. Het betekent kiezen: bouwen op een weiland óf verdichten in de wijk. Een rondweg óf drukkere straten. Betaalbare starterswoningen óf ruime villa’s.

Bouwman heeft de scherpe keuzes bewust niet in de visie gezet – begrijpelijk, na de vorige ophef. Maar daarmee schuift hij de dilemma’s wel door. Niet naar buurgemeenten, niet naar een tekentafel, maar naar de toekomst.

De vraag aan Bouwman is dan ook niet of hij het goed bedoelt – dat doet hij ongetwijfeld. De vraag is: wanneer durft hij de knopen wél door te hakken?

Want een richtlijn zonder richting blijft een mooie intentie. En Oldenzaal heeft intenties genoeg – het verlangt naar een beetje duidelijkheid.