OPGESLOTEN

Het Twents Carmel College in Oldenzaal heeft de poorten gesloten. Leerlingen mogen het schoolplein niet meer af. Geen ren naar de supermarkt voor een broodje frikandel, geen patat bij de cafetaria, geen peukje in het Stadspark. Buurtbewoners klaagden over overlast, en de directie luisterde.

De buurt is te begrijpen. Niemand zit te wachten op honderden pubers die peuken in voortuinen gooien. Maar is een totale lockdown de oplossing?

Wat stoort, is de boodschap die deze kinderen meekrijgen. Er wordt gepredikt dat zelfstandige, weerbare jongeren moeten worden gevormd. En wat gebeurt er? Ze worden opgesloten. Alsof het honden zijn die niet alleen over straat kunnen.

Vrijheid inperken is het makkelijkste. Moeilijker is investeren in fatsoensnormen. Een gesprek aangaan met scholieren: "Jullie mogen eruit, maar bij één peuk in de tuin van mevrouw Jansen gaat de hele school eraan." Dat heet opvoeden. Dat heet vertrouwen geven. Maar de school kiest voor controle. Docenten worden gevangenbewaarders. Leerlingen verliezen het enige moment waarop ze even zichzelf mochten zijn. Zonder rooster, zonder bel.

Het meest ironische? Eerst mochten ze niet roken op het plein, dus gingen ze naar het park. Nu mogen ze het plein niet af, dus gaan ze stiekem roken bij het fietsenhok. Er wordt niets opgelost, alleen verplaatst.

Een school hoort geen gevangenis te zijn. Een school hoort een plek te zijn waar wordt geleerd te leven, niet te overleven. En als de buurt blijft klagen? Nodig ze uit voor koffie op het plein. Samen met de leerlingen. Misschien zien ze dan dat die kinderen niet de vijand zijn, maar de toekomst.