OEI, OEI, OEI, EEN GEPENSIONEERDE JOURNALISTIEKE KRITIEK

OEI, OEI, OEI, EEN GEPENSIONEERDE JOURNALISTIEKE KRITIEK

We kregen gisteren een flinke veeg uit de pan. Van een gepensioneerde Tubantia-journalist nog wel, geboortig en woonachtig in Oldenzaal.

Meneer Gerard Lage Venterink – scherp van geest en sneller met een bronvermelding dan wie ook – betrapte ons op zondigheid. We zouden hebben overgeschreven zonder bron. We zouden de Duitse context hebben verzwegen. We zouden ons niet hebben verdiept. Hij betrapte ons erop dat wij – godbetert! – niet alle bronnen hadden vermeld bij ons stukje over stikstof, Duitsland, de natuur en de 0,005 mol. Sterker nog, we zouden hebben "vergeten" dat ook Duitsers zich zorgen maken, en dat Nederland meer vee en minder natuur heeft dan de oosterburen.

En weet je wat het mooiste is? Hij heeft gelijk.

Maar nu even iets anders.

Iedereen die deze Facebookpagina bezoekt – en dat doen er nogal wat – ziet al bijna vijftien jaar bovenaan staan: "Boeskoolbode is een gratis medium dat het Boeskoolstad-gevoel vangt in satirisch nieuws en oppervlakkige observaties. Het brengt soms herkenbare berichten en vaak halve waarheden met een vleugje humor."

Dát is onze missie. Dát is wat we doen. En dat staat er al jaren – bijna 15 - voor iedereen te lezen. Ook voor gepensioneerde journalisten met een neus voor bronnen. Dus ja, Gerard. Je hebt gelijk. Wij zijn oppervlakkig. Wij zijn geen Tubantia. Wij zijn geen goed betaalde onderzoeksredactie. Wij zijn niet links, wij zijn niet rechts, wij zijn de Boeskoolbode – en wij zijn er voor ernst en humor, soms voor scherpe kritiek, en ook voor halve en hele waarheden.

En als je daarbij via een opmerking wilt blijven corrigeren? Doe vooral je best. Maar vergeet niet: je leest ons wél. En dat zegt ons al meer dan genoeg.

Met vriendelijke boeskoolstronk, een knipoog, en een halve overgeschreven waarheid, de eindredactie.