LIZZY WIGGERS-VAN SCHOOT EN DE VERGETEN FABRIKANTE

Er zijn van die vrouwen die je op school niet leert kennen. Hermanna Molkenboer-Trip is er zo een.

Een freule, een fabrikante, een feministe. Drie woorden die in de negentiende eeuw niet vaak in één persoon verenigd waren.

Toen haar man in 1892 overleed, stond ze plotseling aan het hoofd van de Oldenzaalse Stoomweverij.

Geen broer die het overnam, geen adviseur die het voor haar opknapte. Zij deed het zelf. Ze breidde het bedrijf uit en zette postorderverkoop op in een tijd waarin vrouwen achter het fornuis hoorden, niet achter een directietafel.

In 1898 streed ze mee bij de Nationale Tentoonstelling van Vrouwenarbeid. Niet in theorie, maar in de praktijk. Ze leefde het voor.

En toch kennen we haar nauwelijks. Geschiedenisboeken staan vol mannen met fabrieken en fortuinen. Vrouwen die hetzelfde deden, blijven onzichtbaar. Tot iemand als Lizzy Wiggers-van Schoot hun verhaal opschrijft.

Zij studeerde na haar pensionering nog Cultuurwetenschappen en maakte van haar scriptie een boek. “Freule, fabrikante en feministe” is geen dik boek. Maar het bestaat. En dat is precies wat geschiedenis nodig heeft: mensen die niet vergeten mogen worden.

Dus denk aan Hermanna: aan haar stoomweverij, haar moed. Ze verdiende het om gekend te zijn en daarmee uiteraard ook dank aan schrijfster Lizzy Wiggers-van Schoot.