HET OLDENZAALSE RECEPT

Eerlijk is eerlijk: dit voorjaar klonk het stellig. Nul opvangplekken, terwijl er 158 nodig zijn. Geen ruimte. Punt. Nu gaat wethouder Ruby Berger naar Den Haag om uitstel te vragen, en wil ze de Oldenzalers erbij betrekken. Een ander geluid.

Maar hoe organiseer je dat? Eerst: wees eerlijk over wat vaststaat. De wet bestaat. Die 158 plekken komen er. Zeg het hardop: er moet iets. De vraag is alleen hoe.

Dan: geef mensen echte ruimte. Niet de schijnruimte van een inspraakavond waar de locatie al vastligt. Echte ruimte betekent meepraten over voorwaarden. Waar komt het? Hoe groot? Welke begeleiding? Wat te doen aan veiligheid en overlast?

Dat is geen liefdadigheid, dat is verstandig bestuur. Een plan dat van bovenaf wordt opgelegd, wordt van onderaf afgebroken. Een plan dat samen is uitgevochten, houdt stand.

En dan het moeilijkste: vertrouwen. Dat is geen PowerPoint. Dat is terugkomen met antwoorden, ook als ze niet bevallen. Eerlijk zeggen: dit kan wel, dit kan niet.

Oldenzaal kent haar mensen. Die kracht kan worden gebruikt. Niet om de wet tegen te houden, maar om die op eigen manier uit te voeren.

Niet omdat het moet. Maar omdat het kan.