EEN LAATSTE RUSTPLAATS OP OALE GROOND

Soms wringt het recht met het hart. In De Lutte werd Frans Zanderink senior begraven op de natuurbegraafplaats van zijn zoon. De vergunning kwam tien dagen later. Juridisch is dat een illegale begrafenis. Menselijk is het iets heel anders.

Deze man plantte het bos waar hij nu rust. Zijn kist kwam van hout uit datzelfde bos. De grond is al eeuwen familiebezit. Zijn vrouw wacht nog op het kerkhof, tot ze bij hem mag liggen. Geen kille daad, maar een diepe wens.

De familie wist dat het niet mocht. Ze accepteert de consequenties. Dat siert hen. Regels bestaan niet voor niets, en de overheid moet zorgvuldig handelen. Maar laat er ook ruimte zijn voor begrip. Voor een zoon die zijn vader een laatste rustplaats gaf op de plek waar hij thuishoorde.

Soms is de wet helder. En soms is het leven dat niet.