ÉÉN BAAS, MAAR WIE VULT DE SCHATKIST ?

Wim Boomkamp heeft gesproken: Bas Wolters vertrekt, Nikki Olde Monnikhof wordt de enige baas van Oldenzaal Promotie en Museum Oldenzaal. De boodschap: één leider, één strategie, één toekomst. Klinkt logisch. Maar denk nou niet dat dit alleen een bestuurlijke keuze is.

Want onder deze fusie ligt een keiharde financiële werkelijkheid.

Oldenzaal Promotie ziet zijn gemeentelijke subsidie jaar na jaar krimpen: van €130.000 naar €70.000, met een aflopende steun die in 2028 nog maar €22.500 bedraagt. Het museum drijft op giften en de trouwe Vrienden. Twee stichtingen, twee identiteiten, maar steeds meer één gezamenlijk probleem: de bodem onder de ambities wordt dunner.

Samenvoegen is dan een voor de hand liggende stap. Minder overhead, efficiënter werken. Maar er ontbreekt één ding in het verhaal: een plan voor de lange termijn. Want één directeur is prima, maar één gezonde begroting is beter.

De gemeente Oldenzaal heeft zelf een Innovatiefonds van €200.000. Waarom wordt dat niet ingezet om deze fusie écht vleugels te geven? Waarom wordt er niet gekeken naar provinciale cultuurfondsen of naar de VriendenLoterij? Omdat dat investeren vraagt. En investeren is eng als er alleen maar wordt bezuinigd. De glimlach van Twente mag geen scheve glimlach worden.

Durft de politiek te investeren in het Verhaal van de Stad, of blijft de politiek gewoon toekijken terwijl de portemonnee leegloopt?