DRIE OPGAVEN, ÉÉN KANS

Binnenkort gaat gaat het over de toekomst van Oldenzaal. Niet over een verre, vage toekomst, maar over de keuzes die we nu moeten maken. De Omgevingsvisie 2026 is geen papier dat na een vergadering in een la verdwijnt. Het is een kompas. En dat kompas moet scherp staan. Uit alle gesprekken – in restaurants, wijkcentra en groepsapps – zijn drie grote opgaven naar voren gekomen. Drie opgaven die bepalen of deze visie een mijlpaal wordt of een papieren tijger.

Opgave één: sociaal-ruimtelijke integratie. De fysieke leefomgeving en het sociale domein zijn geen gescheiden werelden. Ze zijn twee kanten van dezelfde medaille. Wie bouwt, bouwt ook voor ontmoeting, voor veiligheid, voor inclusiviteit. Dat betekent: niet alleen woningen optrekken, maar ook plekken creëren waar mensen elkaar ontmoeten. Gratis toegankelijke ruimtes. Sport- en speelplekken. Een wijkcentrum dat geen stoffig gebouw is, maar een levend hart. Want een stad die alleen bouwt, is een stad zonder ziel.

Opgave twee: regionale samenwerking. We kunnen dit niet alleen. De provincie, buurgemeenten, het waterschap – zij zijn geen toeschouwers. Ze zijn partners. De Omgevingsvisie moet niet stoppen bij de gemeentegrens. Water, ecologie en mobiliteit houden daar niet op. Een intergemeentelijk overleg, concrete afspraken over wateropvang en ecologische verbindingen – dat is geen luxe, dat is een noodzaak. Want een stad die zich afsluit, is een stad die krimpt.

Opgave drie: meetbaarheid en uitvoering. Een visie is geen intentie. Een visie is een afspraak met de toekomst. Daarom moeten we meetbare doelen stellen. Hoeveel groen wordt toegevoegd? Hoeveel woningen voor jongeren? Hoeveel ontmoetingsplekken? En we moeten monitoren. Elk jaar een rapport. Elk jaar een check: zitten we op koers? Want een visie zonder getallen is een droom. En dromen alleen bouwen geen stad.

De tijd van praten is voorbij. Nu is het tijd voor keuzes. De stad wacht.