DE ZEVEN DAMES VAN ORANJE

Engelbert Heideman noemde haar in zijn column een katalysator. En dat is ze. Nikki Olde Monnikhof tovert overal leven uit stof: Huttenkloas, de Plechelmus, de veranderende stad – erfgoed leeft bij haar.

En nu staat Hermanna Molkenboer op het podium. Film en theater brengen haar verhaal terug. Prachtig. Maar laten we niet doen alsof dat genoeg is. Want aan de Beatrixstraat staan haar zeven oranje zusjes te verpieteren. Een eerbetoon van kunstenares Machteld Kuiper, gemaakt in 2012. De korsetten zijn gebroken, de beelden beschadigd. Kuiper smeekt al sinds vóór de pandemie om reparatie – offerte gemaakt, reservebeelden aangeboden, álles geregeld. En WBO Wonen? Die laten haar wachten. En wachten.

"Niets te melden", zegt de corporatie. Alsof kunst maar mag verpieteren. De WBO- opzichters zijn niet op straat – die zitten op kantoor, waar men denkt dat betonnen beelden zichzelf wel repareren. Een eerbetoon aan een feministe die streed tegen het korset – en nu wordt het kunstwerk zelf in een keurslijf gedwongen. Het keurslijf van een corporatie die geen cent wil uitgeven aan cultuur.

Dus Nikki, jij weet raad met erfgoed. Verbind het podium met de straat. Een voorstelling is een begin, geen eindpunt. Hermanna verdient een blijvend, zichtbaar eerbetoon. Bel de WBO. Laat de stad zien wat er gebeurt als je niet naar kunst kijkt. Hermanna vocht voor vrijheid. Nu moeten haar beelden worden bevrijd – van WBO.

De stad kijkt toe. Maak die zeven oranje dames weer stralend. En lukt het jou niet alleen, Nikki, dan schakelt de boeskoolbode Plechelmus in, want die kan - zoals bekend - onmeunig hellig worden.