DE NON, DE LAMP EN DE BLINDEDARM

We klagen graag over de zorg. Over wachtlijsten, parkeerkosten of een koud kopje koffie in het ziekenhuis. Maar dan lees je ineens een oude tekst over het Oldenzaalse ziekenhuis 'Heil der Kranken', en dat word je muisstil.

Het is 1900. Zuster Maria Prisca, 22 jaar jong, komt aan bij de Zuidwal. Het ziekenhuis is dan nog een bescheiden huis. Er zijn drie zusters en... vijf patiënten. Het eten en drinkwater moeten ze sjouwen vanuit het klooster in de Gasthuisstraat. De verlichting? Petroleumlampen. En als je pech had en je blindedarm moest eruit, dan werd je op een kar naar Deventer gehesen, want een chirurg hadden ze in de wijde omtrek niet.

De Oldenzalers keken in het begin sceptisch toe. Men dacht: als je daar naar binnen gaat, kom je er niet levend uit. Toch durfde men het aan. De praktijk viel mee, en langzaam groeide dat kleine huis aan de Zuidwal uit tot een waar 'Heil der Kranken'. Zuster Maria zag het allemaal gebeuren. Bijna zestig jaar lang. Van petroleumlamp tot de nieuwbouw aan de Watertorenweg.

Het relativeert. Onze moderne zorg mag dan soms traag of duur lijken, het is een paradijs vergeleken met de toewijding en de primitieve omstandigheden van toen.

We mogen Zuster Maria en haar medezusters nooit vergeten.