DE KUNST VAN HET LEUKE AFSCHEID

Een echtpaar van achtenvijftig en eenenzestig, achtendertig jaar getrouwd, zat tegenover een notaris. Geen vechtscheiding, geen advocaten die elkaar in processtukken te lijf gingen. Ze hadden één lijst gemaakt: niet van wat ze wilden houden, maar van wat ze wilden weggeven. Wie iets hield, gaf iets terug. De piano naar hem, de dichtbundels naar haar. De vakantiewoning verkocht, de opbrengst 55/45 — zij had zijn zieke moeder verzorgd. Hij had dat nooit zo benoemd. Zij wel.

Er kwam een convenant, geen vonnis. Met een clausule van goede trouw: eerst praten, pas daarna een derde. Zoiets zie je zelden.

Op de dag van de inschrijving aten ze samen. Hij hief het glas: "Op Alexandra, die mij heeft leren luisteren." Zij: "Op Rudolph, die mij heeft leren zwijgen."

Echtscheiding is geen straf. Het is een rechtshandeling. En die kun je goed of slecht inrichten. De notaris ordent vooraf, de rechter beslecht achteraf. Het verschil is rust.

De leukste echtscheiding is die waarin partijen zichzelf blijven. Niet als echtgenoten, maar als mensen die ooit van elkaar hielden — en dat niet ontkennen.