DE DROOM DIE MAAR NIET WIL EINDIGEN

Bijna vijfentwintig jaar. Zo lang werkte Yvonne Verdonkschot aan haar droom: van villa Rozenhof een woonzorgcomplex maken. Een plek waar ouderen met dementie liefdevolle zorg zouden krijgen. Het werd geen droom. Het werd een nachtmerrie.

Tegenstribbelende omwonenden. Onenigheid met de gemeente. Beschuldigingen van zorgfraude. Het faillissement van haar zorgorganisatie met zevenhonderd cliënten. En uiteindelijk de verkoop van haar villa aan de zoon van haar ex-partner. Alsof het lot zelf een wrede grap uithaalde.

Maar Verdonkschot geeft niet op. Zeventig is ze nu. De deadline voor het bestemmingsplan is verstreken. De sloop is begonnen. Een ander presenteert plannen voor háár droom. En toch zit ze aan tafel met de gemeente. Ze wil geen verwijten maken. Ze wil reconstrueren. Oplossen. Haar project terug.

Is dat wijsheid of koppigheid? Misschien beide. Soms is een droom zo diep geworteld dat opgeven voelt als verraad aan jezelf. De gemeente zwijgt in diplomatieke bewoordingen. De schadeclaim van tien miljoen ligt op tafel. En boven alles hangt de vraag: wanneer mag een mens eindelijk loslaten? Verdonkschot laat het er niet bij zitten.

Of dat bewonderenswaardig is of tragisch, mag de lezer bepalen.