DE BOESKOOLBODE: HET DIGITALE MYSTERIE

Je scrolt door Facebook, koffie in de hand, en daar is-ie weer. De Boeskoolbode. Gewoon een column met een paar regels tekst. Een waarneming. Een herinnering. Altijd wat. Maar wie zit erachter? Dat is het raadsel van Boeskoolstad.

Mensen fluisteren dat het een zekere Wim moet zijn. Iemand die er al wel een tijdje was met pen en papier. In het verleden met een aktetas, decennialang de persoon die handtekeningen telde en puntjes op de i moest zetten. Alsof het leven zelf een document was dat getekend moest worden. Maar met pensioen? Dat weigert hij. Sommigen zeggen dat hij niet weet hoe. Anderen dat hij niet wil.

Eén ding is zeker: hij heeft een diepe bewondering voor de stadspatroon van Oldenzaal. Tijdloos als een zegel. Alsof die oude stenen hem herinneren aan wat hij ooit was. Of wilde zijn.

Nu zit hij ergens, gewoon in een stoel, met een iPad. En vier bronnen: De Tubantia, De Glimlach, Twente FM en Hart van Oldenzaal. Daaruit brengt hij zijn lokale boodschap. Het begon met mailtjes. Mensen die hem tipten. De Facebookpagina groeide. En toen kwam de vraag: "Wim, maak een website." Hij luisterde. Nu is er Boeskoolbode.nl

En dus verschijnt De Boeskoolbode elke dag. Op Facebook en eigen site. Geen spektakel. Een moment rust. Gefilterd door vier bronnen en één paar ogen.

Wie hij is? Ze zeggen dat hij Wim heet. Steeds meer mensen weten het zeker.