BOESLOOS MAAR NIET HOPELOOS

Een kwart eeuw. Dat is lang. Lang genoeg om een zoon te krijgen, groot te brengen en hem te zien vertrekken. Lang genoeg om een revue op te bouwen die uitgroeide tot een begrip.

Lang genoeg om Bertus Boes zo onlosmakelijk te maken met Oldenzaal dat niemand zich een voorstelling zonder hem kon voorstellen. Tot 2024.

Want daar staat de Stichting dan. Zonder Boes. Zonder die stem. Zonder die stuiterende energie. Het voelt als carnaval zonder bier. Als koffie zonder schuim. Als een camping zonder regen – wacht, dat is misschien juist wel fijn.

Maar serieus: hoe moet SNOR verder zonder Boes? De denktank die ooit bij elkaar kwam om te vernieuwen, zal nu een tandje bij moeten zetten. Geen Boes als basis meer. Geen vaste waarde waar alles omheen draaide.

Het lijkt op een schip zonder kapitein. Of beter: op een revue zonder clou.

Toch is er hoop. Want wat is Boes eigenlijk? Een personage. Een rol. Een pak met een brilletje en een snor. Misschien is het tijd voor iets nieuws. Misschien wordt het Bertus 2.0. Of gewoon... Berend. Of Gerhard. Of wat dacht je van een helemaal nieuwe held?

Oldenzaal zal het moeten leren. Geen Boes meer. Maar zoals het gezegde luidt: na een kwart eeuw Boes is het tijd voor de volgende grap.

En SNOR? Die kan nog wel een kunstje. Zolang de zaal maar lacht.